Menu

  Aktualności
  O nas
  Galeria
  Statut
  Rekrutacja
  LISTA
  Dokumenty do pobrania
  Kadra Pedagogiczna
  Biblioteka
  Samorząd
  Publikacje
  Szkolne Schronisko Młodzieżowe
  Przetargi
  Kontakt
  


Licznik odwiedzin

Kalendarz

  Padziernik 2017  
Pn Wt r Cz Pt So Nd
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
Galeria

zobacz wicej »
Publikacje
Rola wychowawcy w rozwijaniu samorządności młodzieży w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
07-10-2008
Wspólne sprawy codziennego życia, praca, zabawa- sprawiają, że młodzież mieszkająca w bursie związana jest wieloma potrzebami i dążeniami, które mogą być zaspokojone w drodze zorganizowanego współdziałania.

 Sprzyja to również rozwijaniu inicjatywy społecznej i samorządności oraz organizowaniu na tej zasadzie całokształtu życia wychowanków. Bez prawidłowo funkcjonującego samorządu nie może być zadowalającej pracy wychowawczej.
Tylko wtedy zostaną bowiem wykorzystane naturalne, korzystne warunki wychowania społecznego. Wychowanie społeczno- moralne, w którym proces uspołeczniania ogarnia wszystkie dziedziny życia wymaga kształtowania postaw i umiejętności współdziałania, wzajemnej pomocy, dobrowolnego podporządkowania się interesom zbiorowym, odpowiedzialności za zadania, za siebie i kolegów, ofiarności na rzecz kolegów, ofiarności na rzecz zespołu, opieki starszych nad młodszymi, liczenie się z potrzebami innych ,planowania i realizacji planów, działania w zespole i przez zespół.

Droga ta prowadzi do ustalenia trwałych cech osobowościowych, nawyków społeczno- moralnych i współodpowiedzialności za siebie, kolegów bursę i jej społeczność.
Rola wychowawcy w wychowaniu samorządowym młodzieży polega, zdaniem A. Kamińskiego na dwóch głównych zadaniach:
-dopomożeniu młodzieży w realistycznym zorganizowaniu możliwości zaspokajania potrzeby, kiedy jej samej trudno byłoby pokonać przeszkody formalne i materialne,oddzielające jej plan od możliwości jego realizacji.
-umiejętnym manipulowaniu potrzebami i zainteresowaniami młodzieży, tak aby im „otwierać oczy” na potrzeby i zainteresowania dotąd niedostrzegalne, stanowiące wyższy, trudniejszy stopień tych zainteresowań i potrzeb,które są już poznane i zaspokojone”.
Podejmując pracę z młodzieżą wychowawca powinien przyjąć najkorzystniejszą postawę demokratycznego kierownictwa. Postawa ta sprowadza się w istocie do tego, że wychowawca nie stawia siebie ponad, ani poza młodzieżą, lecz jest wśród niej. Doradza – nie narzuca; inspiruje i sprawdza, a nie wykonuje czegoś za młodzież.
Cechy wychowawcy najczęściej wymieniane przez pedagogów to:
- pogodne usposobienie
- sprawiedliwość


- życzliwość i troska
- zapał, umiłowanie zawodu, samozaparcie w pracy
wychowawczej
- optymizm i takt pedagogiczny, mądrość i wiedza
- walory intelektualne
- znajomość istoty metody samorządowej i mechanizmu
jej działania
Metody wychowawcze stosowane przez wychowawcę w pracy z młodzieżą,to wyodrębnione przez H.Muszyńskiego:
1. metody wpływu osobistego
2. metody wpływu sytuacyjnego
3. metody organizowania środowiska wychowawczego
Metoda pierwsza – to sugestia, perswazja, przykład osobisty, wyrażanie aprobaty i dezaprobaty oraz wdrażanie do samowychowania.
Metoda druga obejmuje nagradzanie i karanie wychowawcze, instruowanie, organizowanie doświadczeń wychowanka, wywoływanie antycypacji(prognozowanie) następstw zachowań, przydzielanie funkcji i ról społecznych.
Metoda trzecia to organizowanie środowiska wychowawczego przez młodzież, co daje wychowawcy możliwość modyfikacji celów zespołu, kształtowanie norm postępowania, nadawania właściwego kierunku kontroli społecznej.
Jeżeli metody te stosowane będą przez wychowawcę w pracy z młodzieżą, a punktem wyjściowym tej pracy będzie samorządność jako zasada wychowawcza indywidualnej samodzielności i dyscypliny, wychowawca może osiągnąć pożądane wyniki.
Młodzież chce być samorządna, pragnie organizować się dla własnych poczynań, własnymi siłami według własnych planów, ale zarazem jakby ukradkiem spogląda w naszą stronę, w stronę wychowawców... .Pragnie naszej oceny, naszego spojrzenia na jej wysiłki, spojrzenia życzliwego, i krytycznego. Młodzież chce być kontrolowana, oceniana życzliwie ale sprawiedliwie. Rola wychowawcy w rozwijaniu samorządności jest bardzo ważna, powinien on wspierać, doradzać młodzieży w jej poczynaniach samorządowych.. Bowiem młodzież dopiero uczy się samorządności, nie można jej więc dać nieograniczonej swobody, bo samorządność nie jest wolnością absolutną , ale wolnością kierowaną.
Życzliwość okazywana młodzieży przez wychowawcę powinna cechować się prawdziwym, rzeczywistym zainteresowaniem jej działalnością. Przy każdej okazji wychowawca powinien dać odczuć wychowankom, że ich działanie się liczy, że szanuje ich godność.
Dla rozwoju samorządności niezbędna jest właściwa atmosfera wychowawcza w placówce. Warunkiem dobrej atmosfery jest demokratyczna, samorządna, aktywna rada pedagogiczna, która ma wiele życzliwości dla rozwoju samorządności wśród młodzieży.
Rola wychowawcy w rozwijaniu samorządności polega głównie na:
- planowaniu i podejmowaniu decyzji wspólnie z grupą w drodze dyskusji
- zachęcaniu wychowanków do uczestnictwa w życiu zespołowym
- chwaleniu i ganieniu, przejawiając obiektywizm
- opieraniu wzajemnych stosunków między sobą a grupą na
szacunku i zaufaniu
Wychowawca powinien doradzać, nie narzucać, inspirować i sprawdzać ale nie wyręczać młodzieży w jej działaniu.

1 A. Kamiński, Samorząd młodzieży jako metoda wychowawcza,,Warszawa1973, s.26.
2 H. Muszyński, Znaczenie stosunku zespołu do wychowawcy ,Ruch pedagogiczny,1964, nr4, s 8.
3. Tamże, s.10.


Opracowała: mgr Bożena Wasielewska